วันอาทิตย์ที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558

รูปแบบของการคอร์รัปชันหลักในสังคมไทย

รูปแบบของการคอร์รัปชันหลักในสังคมไทย


รูปแบบของการคอร์รัปชันหลักในสังคมไทยที่ได้จาก
การสังเคราะห์งานวิจัยโดย ผาสุก พงษ์ไพจิตร (2552)

1. การเรียกเก็บภาษีคอร์รัปชัน มีชื่อเรียกหลายชื่อ ซึ่งรวมทั้งการเรียกสินบน ส่วย สินน้ำใจ ค่าน้ำร้อนน้ำชา 
และเงินใต้โต๊ะ เป็นต้น 

2. การดึงเงินงบประมาณแผ่นดินจากค่าคอมมิชชั่นโครงการมาเป็นของตน การรับสินบน การจัดซื้อจัดจ้าง 
รวมทั้งการเสนอโครงการเพื่อให้ได้เงินคอร์รัปชันทั้งๆที่โครงการดังกล่าวอาจไม่มีประโยชน์อย่างแท้จริง

3. การจ่ายสินบนเพื่อให้ได้มาซึ่งการผูกขาดธุรกิจ หรือผูกขาดการประมูลโครงการ

4. การเล่นพรรคเล่นพวก การดำรงตำแหน่งหลายหน่วยงาน จนเกิดลักษณะที่เรียกว่าการทับซ้อน
ของผลประโยชน์ หรือ “ผลประโยชน์ทับซ้อน” (Conflicts of interests) 

5. การใช้อำนาจทางการเมือง ดำเนินนโยบายที่เอื้อประโยชน์ให้กับบริษัทธุรกิจที่ตนเอง ครอบครัว
หรือพรรคพวกมีผลประโยชน์อยู่ เรียกว่า “คอร์รัปชันเชิงนโยบาย”

ที่มา: http://slideplayer.in.th/slide/2941220/


สาเหตุของการทุจริต

สาเหตุของการทุจริต

กลุ่มที่ 1 เกิดจากพฤติกรรมความโลภ:
-มาจากพฤติกรรมส่วนบุคคล ที่มาจากความโลภ ความไม่เพียงพอ
-เป็นพฤติกรรมส่วนบุคคลของเจ้าหน้าที่รัฐ ที่ขาดหลักยึดด้านคุณธรรม จนกลายเป็นคนที่เห็นแก่ได้
 มีความอยากและความไม่รู้จักพอ
-การขาดปทัสถาน (Norm) ของความเป็นบุคคลสาธารณะ (Public Persons) ที่ต้องยึดหลักความเป็นกลาง
 และความเป็นธรรมเป็นที่ตั้ง

กลุ่มที่ 2  เกิดจากการมีโอกาสหรือการที่ระบบการทำงานมีช่องว่าง:
การเกิดจากการมีโอกาสหรือการที่ระบบการทำงานมีช่องว่างเป็นสาเหตุที่มาจากระบบการทำงาน
มีช่องว่างให้ทุจริต
การที่ขาดระบบการควบคุม ตรวจสอบที่ไม่รัดกุม
โดยสรุปสาเหตุ ได้แก่
1) การขาดความรู้ ความเข้าใจผิด หรือถูกใช้ให้กระทำ
2) ความเคยชินของเจ้าหน้าที่ ที่คุ้นเคยกับการที่จะได้ “ค่าน้ำร้อนน้ำชา”
3) การถูกบังคับให้รับตามบรรทัดฐานของกลุ่ม (ตามน้ำ)
4) การอาศัยช่องว่างของระเบียบและกฎหมาย
5) ไม่ปฏิบัติตามกฎและระเบียบ
6) การทุจริตตามระบบ (Systemic) ด้านงบประมาณ การเงิน การคลัง และการจัดซื้อจัดจ้าง
7) เกิดจากการใช้อำนาจ บารมี อิทธิพล หรือตำแหน่งหน้าที่ราชการที่มีอำนาจในการวินิจฉัย
8) โครงสร้างทางสังคม วัฒนธรรม เศรษฐกิจ และการเมืองที่อ่อนแอ
9) โครงสร้างทางเศรษฐกิจมีการผูกขาดของกลุ่มทุนขนาดใหญ่
10) โครงสร้างทางด้านสังคมและวัฒนธรรมที่มีลักษณะเป็นแบบอุปถัมภ์ ค่านิยมยกย่องคนมีฐานะร่ำรวย
11) โครงสร้างทางการเมืองที่ต้องอาศัยเงินเป็นใหญ่ การจ่ายเงินเพื่อซื้อเสียง ทำงานทางการเมือง
12) กระแสทุนทางการเมือง อาทิ โครงการเมกะโปรเจค ถือเป็นการคอร์รัปชันเชิงบูรณาการที่ต้องใช้ทุน
ในการบริหารจัดการ จัดจ้างที่ปรึกษา วัสดุอุปกรณ์และเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่มีคนรอบรู้ในเรื่องเหล่านี้
อยู่เพียงวงจำกัด ทำให้การทุจริตประพฤติมิชอบเป็นไปได้ง่าย
13) ความไม่เข้มแข็งขององค์กรตรวจสอบปราบปรามของรัฐ

กลุ่มที่ 3 เกิดจากการขาดจริยธรรม:
-สาเหตุที่มาจากการขาดจริยธรรมส่วนบุคคล
-จริยธรรมขององค์กรไม่ได้มีการบังคับใช้ให้เกิดผล
-ขาดเจตจำนงที่แน่วแน่ของฝ่ายการเมืองในการแก้ไขปัญหา
-ภาคการเมืองขาดความมั่นคงและต่อเนื่อง

กลุ่มที่ 4เกิดจากแรงจูงใจและความคุ้มค่าในการเสี่ยง:
-เพราะทุจริตแล้วได้รับผลประโยชน์มากเมื่อเทียบกับความเสี่ยง
-การบังคับใช้กฎหมายปราบปรามหรือการลงโทษทางสังคมขาดประสิทธิภาพ
โดยสรุปสาเหตุหลักได้ดังนี้
1) การขาดระบบตรวจสอบที่มีประสิทธิภาพและเข้มแข็ง ขาดความหลากหลายในการตรวจสอบจาก
ภาคส่วนต่างๆ โดยเฉพาะภาคประชาชน รวมถึงการทำลายระบบตรวจสอบอำนาจรัฐ
2) ขาดการประชาสัมพันธ์ การเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารให้ประชาชนทราบ
3) ประชาชนส่วนใหญ่มักจะเบื่อหน่าย วางเฉย ไม่มีปฏิกิริยาต่อพฤติกรรมการใช้อำนาจหน้าที่ที่ไม่ถูกต้อง
ทำให้ผู้ทุจริตมีแรงจูงใจและรู้เห็นว่าผลตอบแทนที่จะได้รับเมื่อเปรียบเทียบกับความเสี่ยงนั้นคุ้มค่า
จึงแสวงหาและพัฒนาแนวทางการทุจริตที่มีรูปแบบแปลกใหม่
4) ประชาชนขาดความรู้ความเข้าใจขั้นพื้นฐานด้านกฎหมาย และขั้นตอนการอำนวยความยุติธรรมรวมถึง
ความล่าช้าในการให้บริการและขาดความโปร่งใส่ของกระบวนการ ทำให้ประชาชนรู้สึกเบื่อหน่ายและ
ขาดความศรัทราต่อกระบวนการยุติธรรม
5) ประชาชนขาดแรงจูงใจในการเข้ามามีส่วนในกระบวนการยุติธรรม 




ความเคยชินต่อการทุจริตในสังคมไทย

ความเคยชินต่อการทุจริตในสังคมไทย
(จากผลการสำรวจของ ABAC และ NIDA)







รูปแบบการทุจริต



รูปแบบของการทุจริต

—การทุจริตสีดำ  หมายถึง การทุจริตที่คนส่วนใหญ่เห็นพ้องต้องการว่ามีความผิดและสมควรถูกตำหนิ

—การทุจริตสีเทา เป็นการกระทำที่คนส่วนหนึ่งเห็นว่าควรถูกลงโทษ แต่อีกส่วนหนึ่งเห็นแตกต่างออกไป
 และคนส่วนใหญ่มีความเห็นคลุมเครือ

—การทุจริตสีขาว เป็นการกระทำที่คนส่วนใหญ่ โดยเฉพาะชนชั้นนำในสังคมเห็นว่ายอมรับได้ เช่น
 การแซงแถว การใช้อภิสิทธิ์ การให้ค่าน้ำร้อนน้ำชา เป็นต้น
(เป็นการทุจริตที่น่ากลัวที่สุด)





ที่มา: acoc.mof.go.th/wp-content/.../02/01Corruption.ppt





รูปแบบการทุจริตภายในภาคเอกชน

รูปแบบการทุจริตภายในภาคเอกชน

1.ปัจจัยภายนอก  เช่น การติดต่อขายสินค้าให้กับลูกค้าบางครั้งมีเจ้าหน้าที่ของลูกค้าที่ต้องการสั่งซื้อสินค้า
มีการเรียกสินบน ทำให้ผู้ขายสินค้าต้องจ่ายเงินใต้โต๊ะให้กับเจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดซื้อของลูกค้าเพื่อให้ขายสินค้าได้
2.เจ้าของกิจการทุจริต เช่น ตั้งบริษัทขึ้นมาทำธุรกิจขายตรงแต่ธุรกิจที่แท้จริงมีความผิดตามพรการกู้ยืมเงิน
ที่เป็นการฉ้อโกงประชาชน หรือแชร์ลูกโซ่
3. ผู้บริหารและพนักงาน เช่น ผู้บริหารธนาคารให้บุคคลในครอบครัวหรือเพื่อนฝูงตั้งบริษัทประเมินราคา
ทรัพย์สินในการขอสินเชื่อ หรือจัดจ้างบริษัทขนเงินหรือบริษัทรักษาความปลอดภัย ที่เป็นของพวกพ้อง
ตนเองโดยอาศัยตำแหน่งหน้าที่หาประโยชน์
4.การรับประโยชน์ที่มิควรได้ เช่น พนักงานฝ่ายจัดซื้อจัดจ้าง มีอำนาจในการจัดซื้อจัดจ้าง รับสินบนจาก
ผู้ขายสินค้า ซึ่งนำเงินมาให้โดยที่ตัวเองไม่ได้ร้องขอที่เรียกว่า กินตามน้ำ
5.สวัสดิการที่สูงเกินควรที่บริษัทให้กับผู้บริหารและพนักงาน เช่น ค่าน้ำมันรถ, ตั๋วเครื่องบินราคาถูก,
งบรับรองสำหรับผู้บริการระดับสูง, รถประจำตำแหน่งผู้บริหาร เป็นต้น

       การทำงานสืบสวนจับกุมการกระทำความผิดเกี่ยวกับการทุจริตในองค์กร พบว่า วิธีการจะสืบการทุจริตได้ต้องอาศัยความร่วมมือจากบุคคลภายในองค์กรเป็นหลัก รองลงมาคือการได้ข้อมูลจากการหักหลังกันเองระหว่างผู้ที่ทุจริต จึงจะสามารถจับกุมผู้ทุจริตมาดำเนินคดีได้

ที่มา : http://www.decha.com/main/showTopic.php?id=9500


พัฒนาการแนวคิดการทุจริต

พัฒนาการแนวคิดของการทุจริต

      ระยะแรก เจ้าหน้าที่ของรัฐใช้อำนาจหน้าที่ของตนเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตนและพรรคพวก 
เช่น การรับสินบน
          ระยะที่สอง การทุจริตเกิดจากความร่วมมือระหว่างข้าราชการ นักการเมือง และนักธุรกิจ (ภาคเอกชน) 
ในการใช้กฎหมายหรือช่องว่างทางกฎหมายแสวงหาผลประโยชน์
           ระยะที่สาม การสร้างเงื่อนไขต่างๆ ตามกฎหมายเพื่อให้สามารถนำมาใช้แสวงหาประโยชน์ให้
กับตนเองหรือพวกพ้อง นำมาสู่ “การทุจริตเชิงนโยบาย

สรุปความหมายของการทุจริต

-เกี่ยวข้องกับการใช้อำนาจหน้าที่หรือกระทำโดยผู้มีอำนาจหน้าที่
-เป็นปรากฏการณ์ทางสังคม ที่แสดงความเสื่อมโทรมทางศีลธรรมและเป็นปัญหาสังคม
-เกิดขึ้นได้ทั้งภาครัฐและเอกชน
-เป็นการกระทำที่อาจผิดหรือถูกกฎหมายก็ได้ แต่ผิดทางศีลธรรม
-ผลประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับอาจเป็นทรัพย์สิน ตำแหน่ง หน้าที่ ความภัคดี การอุปถัมภ์ ความพอใจ
หรืออื่นๆ ก็ได้ 
-มักเป็นพฤติกรรมหรือปรากฏการณ์ที่ซับซ้อน ซ่อนเร้น ปิดบัง บิดเบือน ที่ตรวจสอบหรือพิสูจน์ได้ยาก


ที่มา : http://www.decha.com/main/showTopic.php?id=9500


การทุจริต

การทุจริต

การ ทุจริต คืออะไร

พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525 ให้ความหมายของ ทุจริต ว่าหมายถึง  ประพฤติชั่ว 
คดโกง โกง ไม่ซื่อตรง 




        ตาม พ.ร.บ. ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2542 
บัญญัติว่า“การทุจริตต่อหน้าที่” หมายความว่า ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติอย่างใดในตำแหน่งหรือ
หน้าที่ หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติอย่างใดในพฤติการณ์ที่อาจทำให้ผู้อื่นเชื่อว่ามีตำแหน่งหรือ
หน้าที่ ทั้งที่ตนมิได้มีตำแหน่งหน้าที่นั้น หรือใช้อำนาจในตำแหน่งหรือหน้าที่ ทั้งนี้เพื่อประโยชน์ที่
มิควรได้โดยชอบสำหรับตนเองหรือผู้อื่น การฉ้อราษฏร์บังหลวงหรือคอร์รัปชั่น ล้วนมีความหมาย
อย่างเดียวกัน ซึ่งจะกล่าวเป็นภาษาชาวบ้านให้เป็นที่เข้าใจโดยทั่วกันก็คือ การโกง หรือโกงกินนั่นเอง



ที่มา : http://www.oknation.net/blog/Law222/2007/08/02/entry-3